“Το στοιχειωμένο αγροτόσπιτο” Ζυράννα Ζατέλη

«… Και για να μη νομίζεις πως παλάβωσα απ’ τη θλίψη που έφυγες και δεν ξέρω τι λέω, θυμήσου τι μού ‘λεγες όταν πηγαίναμε τα καλοκαίρια, απ’ τ’ άγρια ξημερώματα, νύχτα ακόμα, να μαζέψουμε καπνά, καβάλα στ’ άλογο ή με τα πόδια, και πάντα που ξεκόβαμε απ’ τους άλλους, να μη μας ακούν. Φαντάσου πως πάμε […]

Ανέβα στο τραπέζι μου.

Κάποιος φεύγει, κάποιος έρχεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μόνο μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία αλλά αυτή η κιουρία έχει να μαζέψει και όλα τα τζιτζαλομπρατζαλα – προικιά που τόσο καιρό μάζευε. Θα αφήσω τις κούπες, όχι οι κούπες είναι ωραίες. Θα αφήσω το μπαούλο, όχι το πλήρωσα. Θα αφήσω τα τραπεζάκι. Ναι ασ’ το. […]